زهره صفی آریان[29] گفته شده از خودم بنویسم ...
خوب چی بگم از هویتم یا از شخصیت خاموش یا بیدارم از چی بگم ؟
از چی بگم که ....
همیشه یاد خدا دل منو آروم میکنه،
نسبت به خیلی ازمسائل بی قید وبند کننده حساس هستم و تا به حقم نرسم آروم نمیگیرم اگه نرسم واگذار به خدا میکنم . خیلی آرومم اما همینکه بدونم از آرامش وادبم سوء استفاده شده دیگه خیلی عصبانی می شم . اما باز هم سعی میکنم خود داری کرده واز ناراحتیهایم بکاهم .کینه به دل ندارم اما اگه موردی در باره ام بخواهد پایمال شود دیگر تاب وتحمل ندارم.کمتر حرف میزنم وبیشتر فکر میکنم وبیشتر علاقه به نوشتن دارم. دوست نداشتم از زمان کودکی هم رو در روی کسی ایستادگی کنم وخدای نا کرده باعث رنجش طرفین شوم
حس رقابت در من هست آن هم رقابت دوستانه، تا زمانی که علاقه به اون راه ویا کار داشته باشم.نسبت به مسائلی سخت تصمیم میگیرم اگه مطمئن شدم صحیح است کسی نمی تونه منصرفم کنه.اما در کنار تمام این مسائل بعضی از مسائل همچین به من تحمیل شده که بخاطر شرایط مجبور شده ام با اون کنار بیایم اما بدون هیچ رضایتی در پذیرفتن این مسائل نیست وهمین باعث شده روی اعصابم بیاد ومنو سخت بیازاره.توقعی از کسی ندارم اما توقع بی جای دیگران را هم قبول ندارم
شکر خدا را میکنم که از موقعیتها بخوبی وبه نحو احسن استفاده میکنم اما اهل سوءاستفاده از آنها نیستم
در محیط آروم آرومم و سعی میکنم در مسائل به حق دفاع کنم وتا حدی که توان دارم و مسائل به من مربوط شود نمیگذارم حقی پایمال شود از آن دفاع خواهم کرد وفکرهم میکنم بیشتر تحمل تند امواج زندگیم به همین منظور است که انسانی تهی وبی خیال نیستم .
تحمل حرفهای بی مورد و بی اساس ندارم چرا که احساس میکنم انسان همینطور که اشرف مخلوقات است همینطور هم حرمتش بهتر است که حفظ شود.
چرا که برای وجود دیگران ارزش قائلم همان را هم انتظار دارم این انتظار زیادی نیست که میبایست حرمت مقابل حرمت وارزش طرفین بدانم. اما مواجهه شدن با بی حرمتیست که مرا سخت مقابله به آن میکند. وتا طرفم را متقاعد نکنم آروم نمی شوم.
این رو در خودم تادیب کرده ام که فرهنگ ما فرهنگ انسانیست پس در قبال فرهنگ انسانی بایستی انسان باشیم .
« با دیگران آنگونه باش که دیگران با تو هستند»
این قانون مربوط به همان عصر حجر است.
